Korte inhoud
Mark is de gevaarlijkste huurmoordenaar ter wereld. Maar wanneer hij hardhandig leert dat zijn werk hem meer monster dan mens maakt, begint hij een 12-stappenplan om te stoppen.
Zijn verleden blijft hem achtervolgen en al snel wordt hij dodelijk belaagd door mysterieuze aanvallers. Samen met Astrid, de enige persoon die hij nog kan vertrouwen, en zijn kat P. Kitty, moet Mark via New York, Londen en Singapore zien te achterhalen wie het op hem gemunt heeft.
Het is doden of gedood worden, maar dat wil Mark juist niet meer. Wat kan een hervormde huurmoordenaar dan nog doen?
Eerste zin
Adrenaline is de perfecte pijnstiller. Het werkt niet heel lang, maar op de cruciale momenten dat je darmen door een kogel worden doorboord of een mes je huid uiteenrijt, zal het je verbazen hoe weinig je daarvan voelt.
Moet je (niet) lezen want…
Mark – beter bekend als het Bleke Paard – is zo ongeveer de meest gevreesde huurmoordenaar ter wereld. Een probleem: hij is helemaal uitgekeken op zijn werk en wil het moorden graag achter zich laten. Daarom sluit hij zich aan bij Huurmoordenaars Anonymous. Zeg maar de AA voor mensen met een moordverslaving, compleet met 12-stappenplan. Maar net nu hij zijn goede voornemen heeft gemaakt, haalt het verleden hem in en wordt Mark zelf een doelwit.
Het originele uitgangspunt van ‘Huurmoordenaars Anonymous’ klinkt grappig. En er is ook ruimte voor humor. Droge humor vooral. Maar auteur Rob Hart slaagt er ook in om Mark op zo’n manier te portretteren dat je meeleeft met een genadeloze huurmoordenaar die zijn verleden achter zich wil laten en vecht tegen een verslaving. De reden dat Mark wil stoppen bijvoorbeeld, is een beetje zoals de beste scènes in The Office: cringe, grappig en hartverscheurend tegelijk.
Dat klinkt misschien alsof ‘Huurmoordenaars Anonymous’ een zwaar boek is, maar Hart schrijft enorm vlot. Filmisch zelfs. Gooi er nog veel actie en wat plotwendingen bij en je hebt een boek dat leest als de spreekwoordelijke trein.
Toch een minpuntje? De toch wel eerder lange hoofdstukken. Die zorgden ervoor dat ik telkens langer las dan ik van plan was of het boek midden in een hoofdstuk moest wegleggen.